آدینه

عقوبت

solist — Fri, 21 Dec 2007 15:54:18 GMT

میوه بر شاخه شدم

سنگپاره در کف کودک.

طلسم معجزتی

مگر پناه دهد از گزند خویشتنم

چنین که

دست تطاول به خود گشاده

منم!

احمد شاملو

سایت رسمی داریوش تقی پور

solist — Sun, 25 Nov 2007 22:38:18 GMT

سایت رسمی داریوش تقی پور (Avesta) راه اندازی شد.

www.avestamusic.net

حادثه

solist — Mon, 23 Apr 2007 00:38:23 GMT

و چشمانت آرامشی است

در برابر من.

آئینه هزار توی حادثه

همچون قصیده رقص میگیرد

با نگاه و زمزمه

از دریچه ای که فریاد ...

رنگی از حرفی نگفته !

چونان که بشکفد

هزار هزار کاکلی خندان .

...

solist — Thu, 22 Mar 2007 23:18:18 GMT

سين هفتم، سيب سرخی است

حسرتا که مرا نصيب از اين سفره ی سنت، سروری نيست...

بهاری ديگر آمده است،آری!

اما برای آن زمستان که گذشت،نامی نيست...

(احمد شاملو)

سال نو مبارک!

جشنواره فیلم فجر و موسیقی

solist — Fri, 09 Feb 2007 18:44:18 GMT

«داریوش تقی پور» برای ساخت موسیقی متن فیلم «مینای شهر خاموش» به کارگردانی «امير شهاب رضويان» در بيست و پنجمين‌‌ دوره‌ي جشنواره‌ي فيلم فجر نامزد دريافت سيمرغ بلورين گردید.

داریوش تقی پور به همراه كامبيز روشن روان «بچه‌هاي ابدي»،‌اردوان كامكار«سنتوري»، عليرضاكهن ديري «روز سوم» در این رقابت شرکت می کنند.

سایت جشنواره فیلم فجر (کلیک کنید)

خبرگزاری ایسنا(کلیک کنید)

بابک بیات سفر کرد

solist — Sun, 26 Nov 2006 06:38:18 GMT

بابک بیات هم سفر کرد.

بابک بیات در سال 1325 در شهر تهران به دنیا آمد. از سن 19 سالگى در اپراى تهران و زیر نظر خانم اولین باغچه بان، آقاى ثمین باغچه بان و نصرت الله زابلى با موسیقى کلاسیک و جهانى آشنا شد و در حدود پنج سال همکارى خود را با این اپرا ادامه داد. بعد از آن با محمد اوشال آهنگساز و رهبر ارکستر جاز فولکوریک دوستى عمیقى پیدا کرد که این دوستى به ادامه هارمونى و آکومپانى مان و فراگیرى دیگر اشتیاقات موسیقایى بیات منجر شد

ایرج جنتى عطایى شاعر و ترانه سرا و نمایشنامه نویس که از دوران کودکى تا قبل از انقلاب با بابک بیات همگام با هم موسیقى ترانه را ادامه دادند، در زندگى بیات و خانواده اش بسیار موثر بود . این دوستى به ساخت ترانه هاى بسیارى از جمله : غریبه، جنگل، بن بست، خونه، فریاد زیر آب، على کنکورى، تپش، خاتون، سایه، خورجین (بانوى شرقى)، فصل بد خاکسترى (روح بزرگوار)، سقف، هیچ کسى مثل تو نبود، طلایه دار (اى بزرگ موندنى) و بسیارى ترانه هاى دیگر منجر شد.

بابک بیات موسیقى فیلم را با فیلم غریبه که با همراهى واروژان ساخته شد، شروع کرد. بعد از فیلم غریبه، بیات موسیقى فیلم هاى : خوشید در مرداب، شب آفتابى ( با ترانه عروسک قصه من)، برهنه تا ظهر با سرعت، فریاد زیر آب، سریال چنگک و بسیارى موسیقى بیلم هاى دیگر را ساخت.

بعد از پیروزى انقلاب بابک بیات فعالیت موسیقى را در شرکت ابتکار، همراه با دوستش ابراهیم زال زاده و با کاست قاصدک، زندگینامه صمد بهرنگى و به صورت ترانه هاى کودکانه خانم سیمین غدیرى آغاز نمود. پس از آن کاست خروس زرى پیرهن پرى را به همراه احمد شاملو و کاست هاى سکوت سرشار از ناگفته هاست و چیدن سپیده دم را با صداى احمد شاملو موسیقى ساخت.

بابک بیات موسیقى فیلم را در بعد از انقلاب با فیلم مرگ یزد گرد ساخته بهرام بیضایى شروع کرد و در سال 1362 موسیقى فیلم هاى نقطه ضعف و ریشه در خون را ساخت و در سالهاى بعد براى فیلم هاى شاید وقتى دیگر و مسافران ساخته هاى بهرام بیضایى, سریال سلطان و شبان, کشتى آنجلیکا، عروس، پرده آخر، طلسم، مرسدس، جهان پهلوان تختى، دستهاى آلوده، اتوبوس، قرمز، دو زن، شیدا و در حدود 90 فیلم سینمایى موسیقى نوشته است و آخرین سریالى که وى براى آن موسیقى ساخته است سریال ولایت عشق است.

بابک بیات در سال 1369 پس از چند بار کاندید بودن براى موسیقى فیلم بالاخره این سال وقتى که از پنج کاندید موسیقى فیلم سه بار نام او را اعلام کردند جایزه سیمرغ بلورین فجر را براى فیلم عروس دریافت کرد. همچنین در سال 1375 وقتى که از بین چهار کاندید دو بار نامش اعلام شد، مجددا سیمرغ بلورین را دریافت نمود.در خانه سینما براى فیلم ساحره جایزه اول موسیقى فیلم را دریافت کرد. در جشن گزارش فیلم جایزه بهترین آهنگسازى را براى صد سالگى سینما از آن خود کرد.

در سال 1381 در مراسمى که در شیراز برگزار شد از بابک بیات و چهار هنرمند بزرگ دیگر ایران تقدیر به عمل آمد.همچنین در همین سال و در مراسمى دیگر از بابک بیات به خاطر یک عمر تلاش در زمینه ترانه ایران تقدید شد که در این مراسم پیامهایى از ایرج جنتى عطایى، بهرام بیضایى و... قرائت گردید.

از دیگر فعالیتهایى بابک بیات در این سالها ساخت قطعه کرال و ارکسترال "سرزمین خورشید" بود، که در سال 1376 توسط ارکستر سمفونیک تهران و به رهبرى استاد "فریدون ناصرى" اجرا شد.

بابک بیات در کنار ساخت موسیقى، حدود هشت سال در دانشگاههاى تهران مشغول به کار بوده و موسیقى فیلم تدریس مى کرد. وی همیشه از دوستانش مانند محمد اوشال، ایرج جنتى عطایى، خسرو شریف پور و مهندس فریدون حمیدى و ... که مشوق او بودند یاد مى کند. از دوستی اش با ایرج جنتى عطایى و خاطراتشان، از سفرش با احمد شاملو به کشور سوئد که موسیقى اش صداى شاملو را در شبهاى شعر در کنسرت هوست و چند جاى دیگر که به چند ماه انجامید همراهى مى کرد، و از خاطراتش با نصرت رحمانى : "زندگى بازی است، ما خود صحنه مى سازیم تا بازیگر بازیچه هاى دیگران باشیم، واى زین برد روان فرساى، من بازیگر بازیچه هاى دیگران بودم، گرچه مى دانستم این افسانه را از پیش، زندگى بازی است. و زمزمه مى کند شاملو را که : "همه لرزش دست و دلم، از آن بود که عشق پناهى گردد، پروازى نه گریزگاهى گردد، آى عشق آى عشق چهره آبیت پیدا نیست."

از شفیعى کدکنى مى گوید. از ایرج جنتى عطایى مى گوید و از پرسه هاى در کوچه پس کوچه هاى جنوب شهر تهران. از سینما رفتن هاى ساعت 11 صبح و سینما نیاگارا. از اسفندیار منفرد زاده و و دوستى هاى قدیمى و از ملودیهاى او که از بچه تهران قدیم صحبت مى کند. از جمعه، از رضا موتورى، فرهاد مهراد و شهیار قنبرى. از واروژان، از محمد اوشال و رفاقتهایشان که حتى بلنداى بلندترین سپیدارها هم به اندازه آن نیست.از بهرام بیضایى و استادى و احاطه اش در موسیقى فیلمى که قرار است برایش نوشته شود.از احمد شاملو و همسرش آیداى مهربان.

بابک به زندگى گذشته خود مى بالد واز بیان آن ترسى ندارد. از محله هاى جنوب شهر تهران و از آشنایى با ایرج جنتى عطایى در همین محله ها.سرآسیاب دولاب،خیابان شهباز، شکوفه، کرمان، و آن همه خاطره از خانه محقرى که حتى کوچکترین صدایى به گوش همسایه ها مىرسید و آغاز آهنگسازیش از همین خانه محقر 48 مترى بود. و خاطرات شیرین زندگى گذشته اش با پدر و مادر و دو برادرش که سراسر تعریف از عاطفه و مهربانى و فداکارى والدینش براى او بود. زمزمه کردن هنگام رفتن به دبیرستان با کفش سوراخ و ساختن ملودى تازه، در حالى که سرماى طاقت فرسا از سوراخ کفش تمام وجودش را فرا گرفته بود. میدان ژاله، چهارراه آبسردار و راه مدرسه و پدرش که دوست داشت او یک ورزشکار شده و به دانشگاه افسرى برود و زندگى نطامى را شروع کند.اما او با این تفکر پدر جنگید و موسیقى را دنبال کرد و به همین دلیل بدون حمایت پدر راه خود را ادامه داد.

در زندگى بابک مرگ پسرش بسیار اثر گذار بود. پسرش "مانى" که ده سال از بهترین دوران زندگى بابک را با او گذراند و تنها یک کودک سرمایه ذهنى یک پدر بود و شاید هم آن کودک، پدر بابک بود که خود را براى بابک ده ساله کرده بود.و بعد بزرگوارانه و ساکت و عمیق، با فریادهایى از درونش مرد و بابک را به دنبال خود برد، که بابک موسیقى اش را بسازد و نزد زندگان بماند. او بسان عشق "ارف ئوس" رفت و بابک بسان "ارف ئوس" آنقدر نواخت، نواخت که خداوند پس از چهار سال کودکش را به او برگرداند. و این کودک نامش "بامداد" است، و خدا معجزه اى کرد و در کنار "بامداد"، "باربد" را هم به بابک هدیه کرد. بابک همیشه از دخترش "غزل" که در آینده نزدیک از هنرمندان نقاش خواهد شد و دو پسرش "باربد" و "بامداد" که موسیقى را دنبال مىکنند، رضایتمندانه صحبت مى کند. و از همسرش که همیشه و در همه حال آرامش او را فراهم کرده است.

پهلوانان نمی میرند / آسیمه سر/ کتیبه / دلم گرفت / شب عشق / لیلای من کو / هم گریه / طپش / خسته نشو/ بوی سفر/ سیاه و سپید برخی از آثار مرحوم بابک بیات هستند .

موسیقی فیلم

تنها مرد محله (1351) شیرتوشیر (1351) کیفر (1352) خورشید در مرداب (1352) هیاهو (1353) مسلخ (1353) تنها حامی (1355) فریاد زیر آب (1356) برهنه تا ظهر با سرعت (1355) مرگ یزد گرد (1360) نقطه ضعف (1362) سلطان و شبان (مجموعه، 1362) راه دوم (1363) ریشه در خون (1363) مترسک (1363) آتش در زمستان (1364)ا توبوس (1364) جستجو در شهر (1364) صاعقه (1364) ترنج (1365) تشکیلات (1365) طلسم (1365) ایستگاه (1366) شاید وقتی دیگر (1366)شکار (1366) گاویار (1366) گمشدگان (1366) مزدوران (1366) مکافات (1366) ویزا (1366) شاخه های بید (1367)شب حادثه (1367)عروسی خوبان (1367) کشتی آنجلیکا (1367) تمام وسوسه های زمین (1368) دستمزد (1368)دوسرنوشت (1368) شب مکافات (1368) شنا در زمستان (1368) گل سرخ (1368) پرده آخر (1369) عروس (1369) دو فیلم با یک بلیط (1369) آقای بخشدار (1370)هترین بابای دنیا (1370)عشق من، شهر من (1370) قربانی (1370) مار (1370)مسافران (1370) موتو (1370) خوش خیال (1371) روز فرشته (72/1371) تماس شیطانی (1371) آتش در خرمن (1371)افعی (1371) بیا با من (1371) دیدار (1372) جنگ نفت کشها (1372)عروسی خون (1373) روز شیطان (1373) توفان (1374) سرزمین خورشید (1375) دیپلمات (1375) حرفه ای (1375) مردی شبیه باران (1375) پهلوانان نمی میرند (مجموعه، 1375) مرسدس (1376) جهان پهلوان تختی (1376) ساحره (1376) قرمز (1377) معصوم (1377) فریاد (1377) دوزن (1377) شیدا (1377) ولایت عشق (مجموعه، 1378) دستهای آلوده (1378).

تو اگر ...

solist — Sun, 16 Apr 2006 13:18:18 GMT

تو اگر می دانستی

تو اگر می فهمیدی

که چه دردی دارد

که چه زخمی دارد

خنجر از دست عزیزان خوردن

از من ِ خسته نمی پرسیدی

که تو ای مرد ....

چرا تنهایی .

"ایرج جنتی عطائی"

پی نویسی نیست جز، دردی های زیادی که در اجتماع ما وجود داره و من و تو هر روز به راحتی و با خنده از کنارش رد می شیم. کمی اگر دقیق بشیم و با نگاه کنجکاوانه به اطراف خودمون نگاه کنیم ، می بینیم ، میبینیم افرادی رو که با چه درد و زجری روز رو شب و شب رو به روز می رسونن.

فصل نو

solist — Mon, 03 Apr 2006 20:46:18 GMT

آی آدمها

آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید!

یک نفر در آب دارد می سپارد جان.

یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند

روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید.

آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن،

آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید

که گرفتستید دست ناتوانی را

تا توانایی بهتر را پدید آرید،

آن زمان که تنگ می بندید

بر کمرهاتان کمربند.

در چه هنگامی بگویم من؟

یک نفر در آب دارد می کند بیهوده جان قربان!

آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!

نان به سفره، جامه تان بر تن،

یک نفر در آب می خواند شما را.

موج سنگین را به دست خسته می کوبد

باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده

سایه هاتان را از راه دور دیده

آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابیش افزون

می کند زین آبها بیرون

گاه سر، گه پا.

آی آدمها!

او ز راه دور این کهنه جهان را باز می پاید،

می زند فریاد و امید کمک دارد

آی آدمها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!

موج می کوبد به روی ساحل خاموش

پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده. بس مدهوش

می رود نعره زنان. وین بانگ باز از دور می آید:

- « آی آدمها » ...

و صدای باد هر دم دلگزاتر،

در صدای باد بانگ او رهاتر

از میان آبهای دور و نزدیک

باز در گوش این نداها:

- « آی آدمها » ...

نیما یوشیج

همیشه بهاری باشید. سال نو مبارک.

یه خبر: آلبوم « زشت نبود » ، که کار آهنگسازی و تنظیم چند قطعه از ترانه های این آلبوم را « داریوش تقی پور» انجام داده و « ایمان محمد خانی » هم این ترانه ها را اجرا کرده، چند وقتی هست که در ایران منتشر شده است. لازم به ذکر است که « بابک روزبه » به عنوان ترانه سرا در این آلبوم حضور دارد.

بر سرمای درون

solist — Sat, 31 Dec 2005 09:50:18 GMT

از رویا تا واقعیت، تنها به اندازۀ نفسهای کوتاه من و تو فاصله است.

نگاهی کوتاه در زیر سقفی بلند، در یک زمان نا مفهوم. مثل یک ترانه^ء‌‌‌‌‌ تلخ و پرتعلیق، هیجانی که مختص به این رویا است. با حال و هوای یک عصر جمعه. و چه بد که هر روز، عصر جمعه باشد.

دربیداری،در یک لحظه می فهمی که رویای تو درحال به حقیقت پیوستن است.

جریانی که اگر لحظه ای تامل کنی تورا با خود می برد. تمام بدنت سرما را حس می کند.به نظر میرسد که در انتها مغلوب این جریان خواهی شد.

تنها چیزی که آرزو می کنی از حرکت ایستادن این جریان است.

تلاش خود را می کنی تا این جریان از حرکت بایستد،که می ایستد و صدای زنگ دار سکوت همه جا را فرا می گیرد.

چه تلخ که این رویا زهرآگین ترین خاطرۀ تو را تداعی باشد.

قدیم،با خودت فکر میکردی که اگر این رویا شکل واقعی داشت چه میکردی،ولی حالا با واقعیت روبرو شدی و حقیقت این بود که...

همه

لرزش دست و دلم

از آن بود

که عشق

پناهی گردد،

پروازی نه

گریزگاهی گردد.

آی عشق آی عشق

چهره آبیت پیدا نیست.

و خنکای مرهمی

بر شعله زخمی

نه شور شعله

بر سرمای درون.

آی عشق آی عشق

چهره سرخت پیدا نیست.

غبار تیره تسکینی

بر حضور وهن

و دنج رهایی

بر گریز حضور،

سیاهی

بر آرامش آبی

و سبزه برگچه

بر ارغوان

آی عشق آی عشق

رنگ آشنایت

پیدا نیست.

طرح یک داستان

solist — Sun, 06 Nov 2005 21:00:18 GMT

داستان پشت داستان . سرایش پشت سرایش . ولی وقتی به جائی رسید که کلمه ای پیدا نکرد تا او رو ارضا کنه ، وقتی واژه ای براش نبود تا بتونه احساسش رو بیان کنه، احساس کرد به بن بست رسیده. سکوت همه جا رو گرفت ، یک سکوت زنگ دار که فضا رو پر میکرد . صدای زنگ توی گوشش و ذهنش می پیچید .

لحظه های بارداریش رو مرور کرد ، به زمان های زایش فکر کرد. به لحظه هایی که اشک بود و لبخند.

دورانی که برای تلخی لبخند میزد و از درد می خندید. باطنا آدم تلخی بود، خودش این رو دوست داشت ، می پسندید... . توی این لحظه ها هم از تلخی این جریان لبخند تلخی میزد و به شیرینی و یا تلخی این واقعه شک می کرد. با خودش فکر کرد که آیا واقعا یک اتفاق ، واقعه ، یا چیزی با اینگونه معنا رخ داده ؟ شاید هم به معنای واژه ها شک کرده بود . بسیار فکر میکرد.

بیشتر لحظاتش رو به شیرینی و تلخی وقایع اختصاص داده بود. و حالا یک سئوال پیش اومده بود - چرا؟

این چرا براش یک چرای ساده نبود . خیلی زمان ها بود که این کلمه رو استفاده کرده بود ولی این بسیار فرق میکرد . این کلمه تبدیل به حس فرا گیری شده بود ، حالا اگر هم می خواست نمی تونست به (موضوع) چیز دیگری فکر کنه. شک کرد به خودش و... .

یک جای کار میلنگید . فکر کرد ، جایی باید اشتباهی کرده باشم . گفت : شاید ادا ی حق کلمه ای رو به جا نیاورده ام. شاید لحظه آغاز این ماجرا از غرورم باشه. آدم نسبتا مغروری بود ولی بیشتر بر روی عقایدش، که این باعث جذاب تر شدن شخصیتش برای اطرافیان و دوستانش می شد ، واقعا به کارش ایمان و اعتقاد داشت و به چشم یک رسالت به اون نگاه می کرد .

به دوستانش فکر کرد . بر اساس کاری که داشت با آدمهای زیادی ارتباط بر قرار می کرد ، ولی بیشتر که توجه کرد ، دید که شخصی به معنای واقعی دوست براش وجود نداره. در سال های جوانی شخصی وجود داشت که این کلمه رو با او تجربه کرده بود .ولی حالا واقعا این کلمه براش چه معنایی می تونست داشته باشه ؟ به همسر سابقش فکرد کرد ، که اون هم نتونسته بود براش یک دوست باشه ، از نظر او همسرش حتی نتونسته بود براش یک زن باشه چه برسه به یک دوست ، و پس از سه سال زندگی مشترک این رابطه تبدیل شده بود به تابعیت از یک سری قوانین نوشته نشده ، پس از هم جدا شده بودند. بعد از طلاق و بر اساس عادت به زندگی مشترک ، احساس تنهایی را تا مدتی یدک کشید ولی به این به اصطلاح تنهایی هم عادت کرد . ولی حالا این احساس تنهایی با احساس تنهایی خاصی همراه بود و با تنهایی گذشته متفاوت بود، میدید که تنهاست . ولی این تنهایی جواب چرای او نبود.

ادامه ندارد...